Wie een verhaal zou schrijven over het veldseizoen zou aan inspiratie geen gebrek
hebben. Deze competitie bevatte zulke uiteenlopende wedstrijden dat het bijna
ongeloofwaardig werd. Als je een film zou kijken over een sportteam en je krijgt dit
voorgeschoteld, dan zou je teleurgesteld zijn over de hoeveelheid clichés. Na een
potje rustig inkomen tegen een gemankeerd TDW 2, werd er in een weiland extreem
dik gewonnen van WIK ’34 in de beker. Op een zaterdagochtend verloren we op
lamlendige wijze van Hoogkerk 3, waarna we moesten vrezen voor degradatie toen
we halverwege 10-4 achterstonden tegen Flamingo’s 2, maar toen konden we een
heroïsche comeback nipt waarmaken. In Hollandscheveld zetten we onszelf een
beetje voor schut. Maar plotseling begon de machine te draaien en wonnen we
overtuigend in Rottevalle. Opeens konden we kampioen worden tegen Hoogkerk 3.

Het gevreesde Hoogkerk 3 dat menig tegenstander het plezier in het korfbal had
laten verliezen. Ze spelen korfbal onder het motto “het moet maar” en slaan alle
creativiteit plat door alles in te zakken op de rebound en aanvallend constant één-
tegen-één-korfbal te spelen. De romanticus in mij huilt bij de gedachte aan hun
speelwijze, terwijl de statisticus in mij de effectiviteit van hun strategie enorm
waardeert. Het beloofde een heuse kraker te worden, aangezien Hoogkerk bij winst
het kampioenschap mee naar de buitenwijken zou nemen, terwijl wij bij winst met
minimaal drie doelpunten verschil onszelf een kampioenfust zouden verplichten.

De weg naar de winst was eenvoudig, gewoon goed schietn. Dat is hetzelfde als
schieten, maar dan toch net even anders. “Een potje schietn” bevat de impliciete
annotatie dat het allemaal heerlijk rustig gebeurt. Laurens kan dat heel goed en hij
zegt het ook nog eens met zo’n lekkere Twentse tongval. Eem schietn. Daarom
begon hij ook op de bank. Omdat het een thuisspeeldag was, mocht ook Mara op de
bank zitten. Coach Timo maakte het zelf allemaal nog wat ingewikkelder door z’n
knie te overstrekken op de training van P1. Althans Lieke en Rixt hadden een
botsing en daardoor deed Timo z’n knie pijn. Ter compensatie heeft Anton die Lieke
een beste beuk gegeven waardoor zij dan weer last van haar enkel had. Je moet ook
niet aan z’n broertje zitten, vraag maar aan OKO. Goed, ik mocht zelf dus bij P1
spelen en ook Anne-Niels mocht haar opwachting maken in het voorprogramma.
Rens en Fred werden bereid gevonden om nog een paar uur nuchter te blijven om zo
ook reserve te kunnen zetten. De één vond dat beduidend lastiger dan de ander.

De wedstrijd begon niet denderend. Jorrit en Hester hadden hun handen vol aan de
Hoogkerkers met een LDODK-verleden en we hadden het pad naar de goede kant
van de score nog niet gevonden. Naarmate de wedstrijd vorderde kregen we wat
meer grip op hun spitsen en begonnen de doelpunten te vallen. In de rust was de
score nog enigszins in evenwicht.

De tweede helft kwam er wat meer leven in de wedstrijd. Door een vroege opleving
van kapitein Jorrit kwamen we voor het eerst op een comfortabele voorsprong van
twee, waarna Hester met een afstandschot en een fraai passje op Lucas de
voorsprong uitbreidde. Larry Bouwkeet deed weer een paar keer “toenk” en
plotseling kwam dat kampioenschap toch echt in zicht. Bij Hoogkerk kwam de Os
echter los, dus de slingers moesten toch even weer in de kantine worden gestald.
Door sterk ondersteunend werk van Mariska, Benthe en Elke en Lucas en Jilles als
ware reboundlegendes bleef onze voorsprong intact. Jorrit en Hester bleven
gefocust verdedigen en ik had zelf de eer om van mijn effectiefste invalbeurt ooit te
genieten. Op 15-13 kregen we een ietwat makkelijke vrije bal en daardoor kon Lau
doen waar hij zo goed in is: schietn. Toenk. Hatsidikee. 16-13, met andere woorden:
winst met minimaal drie verschil. Kampioen in de vijfde speelronde met een
verliespartij op zak.

Drie weken geleden schopte Flamingo’s 2 ons bijna richting reserve derde klasse,
maar daar kukelen ze nu zelf in. Wij gaan naar de reserve eerste klasse, ook leuk.
Het feestje ’s avonds was niet heel euforisch, maar we hebben er verspreid over de
noordelijke provincies toch nog wat moois van gemaakt. Morgen doen we nog een
keer tegen Flamingo’s 2, eens kijken wat voor type overwinning er nog in het
(kampioens)vat zit.

Mark