De voorbeschouwing – Parabool 2

Deel 1: Icarus

Vroeger, toen ik nog jong en onschuldig was, zat ik op een elitaire kakschool. Wij kregen geen handvaardigheid of drama, maar we mochten spreken van geluk dat we les kregen in Latijn en Grieks. Heerlijk. De meeste Latijnse verhalen deden niet onder voor de legendes uit de Muilkorf, maar er is één verhaal wat mij in het bijzonder is bijgebleven. Het verhaal van Icarus.

Icarus en zijn vader wilde vliegen. Heel hoog en ver vliegen. Net als vogels. Het probleem is alleen dat vogels vleugels hebben en mensen niet. Dus maakten Icarus en zijn vader zelf vleugels. Van riet en bijenwas. Toen ze hun vleugels af hadden en om hadden gegaan, namen ze een aanloop, snel, snel, sneller, richting een klif, harder en harder, ze zetten zich af en….. ze vlogen. Als een condor zweefden ze boven de aarde. Het was natuurlijk fantastisch wat ze bereikt hadden, maar Icarus wilde meer. Hij wilde hoger en hoger, om zo meer van de aarde te zien. Zijn vader waarschuwde hem: dwaal niet te ver af, blijf laag. Maar Icarus luisterde niet. Wat als hij zo hoog kwam dat hij de goden kon zien? Dichter en dichter kwam hij bij de zon. Hij had niet door dat de bijenwas door de hitte begon te smelten, hoger en hoger bleef hij gaan. Het droge riet kon de warmte ook niet weerstaan en begon krom te trekken. Icarus had niets door. Tot het te laat was. Als een kaartenhuis vielen zijn vleugels plotseling uit elkaar en begon hij te dalen. De zwaartekracht trok hem sterker en sterker naar beneden. Het blauw van de lucht om hem heen maakte plaats voor het duistere blauw van de zee, totdat….


Deel 2: Tussen kunst en kitsch

Ik heb eerder mijn liefde voor Heel Holland Bakt geuit, maar ik moet bekennen dat er nog een programma is dat mijn oude-wijven hart heeft gestolen. Tussen Kunst en Kitsch.

Daarbij zijn er twee aspecten in het bijzonder waar ik erg blij van word. Ten eerste, er is een expert met de achternaam Aardewerk. Dat is al geweldig, maar het mooie is dat hij gespecialiseerd is in: jawel, zilver.

Het tweede is een meer zeldzaam moment. Af en toe komt er een voorwerp voorbij waar mensen nog net een stuiver voor hebben gegeven, maar veel waarde blijkt te hebben. Er wordt gepraat over de historie van dit kunststuk, op weg naar de grote climax van het programma: de taxatie. De specialist aan tafel mag de grote onthulling doen: ‘Deze kandelaar zou 80.000 euro waard zijn,’ de ogen van eigenaar verraden een droom van een villa met wijngaard in Bordeaux, ‘als het een authentiek exemplaar zou zijn’


Deel 3: Het afscheid

Normaliter zou ik hier een derde anekdote aan vast plakken, want trilogieën zijn heilig in de literatuur, maar zelfs de bodem van de diepste put is intussen leeg. Mijn eerste wedstrijdverslag ging over strafworpen bij de F’jes en Lelli Kelly schoenen (staan je zo goed), de (voorlopig) laatste gaat over Griekse mythes en Kunst en Kitsch. Dat zegt waarschijnlijk genoeg.

Ik heb de eer om nog een laatste keer het woord te geven aan het literaire meesterbrein van Koen Wouda, die de lat voor ons allen zeer hoog heeft gelegd. Geniet van zijn illuminerende nabeschouwing die hierop zal volgen.


Aankomende zaterdag mag De Parabool 2 aantreden tegen Wageningen om hopelijk dit keer het kampioenschap wél binnen te slepen. Misschien zijn we de vorige keer net als Icarus overmoedig geworden, hebben we net als de deelnemers van Tussen Kunst en Kitsch te vroeg gejuicht, maar laten we nu, net als Koen Wouda, op ons hoogtepunt stoppen.

Tot zaterdagavond in de Negende

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s