De vier vriendjes en hun zoektocht naar geluk

Er waren eens drie vriendjes die elkaar al heel lang kenden. Niet twee dagen, niet twee weken, maar al twee hele jaren. De vriendjes waren heel blij met elkaar. En toch, toch was er met elk vriendje iets eigenaardigs aan de hand.

Eerst had je meneer Aard Blij, de leider van de groep. Aard had altijd een glimlach op zijn rode gezicht, Aard leek het gelukkigste jongetje op aarde, maar Aard was dat niet. Aard had nog nooit echte blijdschap gekend. Hij dacht dat het sombere gevoel dat hij altijd van binnen voelde geluk was en daarom lachte hij altijd maar, omdat hij dacht dat het zo hoorde.

Dan had je meneer Fram Boos. O, die Fram, wat keek hij toch altijd boos. Terwijl hij zo graag wilde dat een meisje hem eens leuk zou gaan vinden. Maarja, meisjes houden niet van jongetjes die de hele tijd fronsen.

En als laatste had je mevrouw Kokos Notuh, die zulke gigantische tieten had dat haar benen altijd koud waren omdat ze nooit de warmte van het zonlicht ontvingen.

Op een dag kwam Aard met een idee.

“Kom. Laten we naar de heks gaan. Die kan ons vast helpen met haar ti-ta-toverkunsten.” En zo gingen ze naar de heks. Ze vroegen haar of ze haar toverkracht kon gebruiken. “En wanneer willen jullie dat jullie wensen in vervulling gaan?” vroeg de heks. “Het liefst nu,” zei Aard, die als leider van de drie het woord nam. “Hoho,” stopte de heks hem. “Zo snel ga ik niet te werk. Ik kan tenslotte niet.. gniffel.. hihi… heksen.”

De heks maakte een grapje en dat zou haar fataal worden. Ze rolde op de grond van het lachen. Een grote fout, want heksen waren er om kleine kinderen bang te maken, niet om te grappen en te grollen. Ze lachte één keer, ze lachte twee keer en toen, bij de derde keer, was het voorbij. Ze had haar laatste lach verbruikt en viel krachteloos neer op de grond.

“Luister,” zei ze nog met haar laatste adem tegen de drie vriendjes. “Ik kan jullie niet meer helpen, maar ik weet wie dat wel kan. Er gaat een legende over de Parabool 2.” “Een legende?” vroeg Aard. “Dat is vast van heel lang geleden.” “Inderdaad,” vertelde de heks verder. “De legende is een hele week oud en die legende heeft het over een 1-33 overwinning. Zoiets kan niet zijn gebeurd zonder dat er magie bij te pas is gekomen. Ga naar Groningen, vind de toverkunst… Aaaaaaghhhh.. Vaarwel.”

De vriendjes waren verdrietig om de dood van de heks, maar tegelijkertijd blij dat ze lachend aan haar einde was gekomen en dat ze zo’n grote hulp was geweest. Vastberaden handelden ze naar haar raad, opdat haar offer niet voor niks was geweest.

Ze kwamen aan in Groningen, net op tijd om de Parabool 2 te zien strijden tegen Amicitia 3. Het was een fantastisch schouwspel en na een tijdje proefden de vriendjes iets van een vleugje magie. Was dat nou een sprankje geluk dat Aard voelde? Kwam er nou een glimlachje op Fram zijn gezicht? Was zijn frons nou even weg? Na de eindstand van 24-18 snapten de vriendjes wat de heks had bedoeld, maar het was nog niet genoeg magie geweest om hun te helpen. Daarom besloten ze een week later weer dat betoverende ACLO gebouw op te zoeken om opnieuw van de magie te genieten. Het was dit keer de Parabool 2 tegen de Meeuwen 4. Alles was zo mooi, zo wonderschoon, zo onbeschrijfelijk goed dat het wonder niet uit kon blijven. Toen de grandioze Gerrit aanlegde voor zijn achtste goal gebeurde het dan, ze kwamen in de paarse betovering terecht.

Bij Aard gleden de tranen van geluk over zijn wangen. Die warmte, die blijdschap die hij van binnen voelde; zo was het dus om te leven. Eindelijk kon hij oprecht lachen.

Bij Fram verdween eindelijk die eeuwige frons van zijn gezicht. Hij genoot zo erg van het spel dat hij niet meer boos kon kijken en in een knapperd was veranderd.

“Fram, wat ben jij eigenlijk een leuke jongen,” merkte Kokos ineens op. “Wil jij mijn vriendje zijn?”

En zo had Fram eindelijk een meisje die hem leuk vond.

Na de 18-24 eindstand gingen de vriendjes gelukkig naar huis. Al hun problemen waren opgelost. Meneer Aard Blij wist eindelijk hoe het was om uit vreugde te lachen, meneer Fram Boos was eindelijk van zijn norse gezicht afgekomen en had zo een meisje gevonden en mevrouw Kokos Notuh, die had nog steeds gigantische tieten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s