Jachtseizoen – Parabool 2

Als Herbstmeister hadden we ons als in een luxe positie genesteld om de winter warmpjes door te komen. Echter was er nog genoeg voedsel te verzamelen om ons volledig toe te geven aan de winterslaap en daarom vertrokken we op rooftocht naar Drachten, al sluipend door het kreupelhout als een roedel wolven. Schouders laag landden onze voeten als veertjes op het zachte, vochtige mos richting het standvastige Drachten. Het landschap was in deze tijd van het jaar het meest veelkleurig, van groen tot rood tot geel en oranje. Niemand die ons zag, niemand die ons hoorde. We konden onze aanvallen opzetten en onze prooi te grazen nemen zonder dat iemand het doorhad.

Dachten we.

Eén klein detail waren we vergeten: ons paarse tenue viel ondanks het brede scala aan tinten in de natuur erg op. Onze tegenstander zou ons door slechts een glimp op te vangen ontdekken. We waren zenuwachtig, rusteloos, maar we moesten door. Moedig kozen we de beste verdediging die er bestond: de aanval.

In de eerste paar minuten van het schouwspel was de spanning dan ook om te snijden: zou onze tactiek werken of zou onze hoogmoed die we zorgvuldig op het veld hadden opgebouwd ons uiteindelijk ten val brengen?

Het waren de paarse shirts die de eerste serieuze aanval openden. Gedreven en met scherpe klauwen uitgestoken haalden we fel uit naar de groen-wit gestreepte slachtoffers. Het bleek effectief en leverde meteen een punt in ons voordeel op. De achterhoede was desondanks nog niet op scherp gesteld en werd met een harde tik op de neus verrast. Onze focus mocht niet verslappen, want het leek erop dat het een uur lang stuivertje wisselen zou worden. Dat werd het ook, alleen niet door aanvaller en zijn prooi, maar door de voor- en achterhoede van de paarse rovers.

Wat doe ik moeilijk, iedereen weet intussen de uitslag al. 1-33 in het voordeel van De Parabool. Naast twee punten is er een goed verhaal voor bij familiebezoekjes tijdens de kerstdagen binnengehaald. Genoeg sociaal voedsel om die donkere, lange winterdagen door te komen.

De komende dagen kruipt het paarse monster weer terug in zijn hol. Maar niet voor lang, want dit beest heeft honger. Honger naar nieuw, vers, Vriezenveens bloed. De neusvleugels staan al opengesperd, het angstzweet waait naarmate de dagen vorderen steeds scherper het Struikhol in. Laat ze maar Vriezenvreezen, het op het Apperlopen zetten.

Want zaterdag 18 november 2017, 15.30 is het weer etenstijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s